Ziemianinowe zapiski na dnie bieszczadzkiej walizki

To, że szanujące się anioły mają po dwa skrzydła, wiedzą nawet małe dzieci. Jak amen w pacierzu! Bieszczadzkie anioły w szczególności są i zawsze były dwuskrzydłe. To krwawe skrzydło zawsze wisiało nad Bieszczadami i w mojej świadomości. Dlatego warto po tej anielskiej ścieżce stąpać śladami Pseudo-Dionizego Areopagity.

Tym razem moje zaproszenie na Festiwal "Bieszczadzkie Anioły" też jest dwuskrzydłe. Pamiętać bowiem trzeba, że Bieszczady nie tylko mlekiem i miodem opływają, ale kiedyś w krwi bratobójczej były zanurzone.

Na czas Festiwalu niechaj jednak bliższy nam będzie anioł z wiersza "Bieszczady 2009". I z nim się zakumplujmy!
Zapraszam, bo naprawdę warto zaprzyjaźnić się anielsko z "Bieszczadzkimi Aniołami"

Anioł Szczęśliwy
Adam Ziemianin

Podchody od Lutowisk czynią Bieszczady dziś mają na oku Uciekaj gdzie kwitnie dziurawiec Krew już chlupie w wartkim potoku Przeskakuj kłębowiska żmij Wciąż byle dalej byle szybciej Wśród cierpkich tarnin ślady pogub Ratuj jak możesz swoje życie Bo w dole wrota stodoły przebite Widłami na wylot o trzech zębach W wielu językach odmawiaj modlitwę Bóg pewnie którąś zapamięta Od Sanu sotnia Brodycza się zbliża już wyją wrota płonącej stodoły Do wrót głową do dołu przybity Swój czy nie swój a jednak miejscowy Sotnia Brodycza w góry poszła Opadły nadpalone skrzydła stodoły I wszędzie taka martwa cisza Płaczą na zgliszczach bieszczadzkie anioły

Nie pozostaje Mi nic innego Jak tylko Od połonin być zawianym Całkiem Na trzeźwo Trudno bowiem Przeżyć sierpniowe Bieszczady Zwłaszcza Z aniołami